Ο Κρόκο είναι ένας κροκόδειλος

που κολυμπάει σαν κροκόδειλος,

περπατάει σαν κροκόδειλος

και τρώει όπως τρώει κάθε κροκόδειλος…

… ή τουλάχιστον το προσπαθεί.

Όταν ο Κρόκο παγιδεύεται σε έναν σκοτεινό λάκκο, πολλά ζώα προσπαθούν να τον βοηθήσουν να βγει… Τρεις μαϊμούδες, δύο πουλιά, ένα φίδι κι άλλοι κάτοικοι της ζούγκλας θέλουν να τον συμβουλέψουν πώς να τα καταφέρει, μα εκείνος δεν μπορεί να βρει τον τρόπο κι αρχίζει να κλαίει…

Η Ασούλ Λόπες στήνει μια παιδική ιστορία, με πρωταγωνιστές τα συναισθήματα, τη σημασία που έχει να τα εκφράζουμε, όπως και την αξία της βοήθειας και της φιλίας. Σε ένα βιβλίο που δεν θα διαβαστεί όπως τα άλλα, η Μεξικανή εικονογράφος και συγγραφέας παίζει με τον χώρο του βιβλίου, δημιουργώντας μια νοητή σκηνή, για να αφηγηθεί την ιστορία του Κρόκο, την πτώση του, που παίρνει φυσικό βάθος σε αυτή την κάθετη μορφή ανάγνωσης, και κυρίως τη θλίψη του.

Στις πολύχρωμες σελίδες του βιβλίου, που ανοιγοκλείνουν σαν το στόμα ενός κροκόδειλου, μπερδεύονται ακουαρέλες, παστέλ, λάδια, κλαδιά, χώμα, χρωματιστά μολύβια, ψαλίδι, χαρτί και κομμάτια πλαστικού, για να μας μεταφέρουν σε έναν κόσμο που άλλοτε προκαλεί γέλιο κι άλλοτε συγκίνηση.

Άλλωστε τα παιδιά, όπως λέει η εικονογράφος και συγγραφέας, είναι «ελεύθερα και σκανταλιάρικα, δεν καταλαβαίνουν ακόμη την υπακοή, ούτε νιώθουν την ανάγκη να ευχαριστούν τους άλλους», γι’ αυτό και εκφράζονται πάντα με έναν αναπάντεχο τρόπο στα ερεθίσματα που δέχονται, όπως και στο συγκεκριμένο βιβλίο της.