Ένα βράδυ, η Ελίσα έβαλε τα κλάματα. Στην αρχή σιγανά, σαν γατάκι. Ύστερα, τόσο δυνατά που ακουγόταν σαν σειρήνα.Μα γιατί έκλαιγε; Μετά από μία ολόκληρη νύχτα δίχως ύπνο, επιτέλους το ανακαλύψαμε.
Χτες το βράδυ, η Ελίσα, η μικρή μου αδερφή, δεν σταμάτησε να κλαίει.
Άρχισε σιγανά, με ένα κλάμα απαλούτσικο, σχεδόν αθόρυβο.
Ακουγόταν σαν γατάκι.

Σιγά σιγά, ο ήχος άρχισε να δυναμώνει, ώσπου, αντί για μωρό, ακουγόταν σαν πυροσβεστικό…

Η Ελίσα έκανε άνω κάτω με το κλάμα της το σπίτι της, την πολυκατοικία της, τη γειτονιά ολόκληρη… και όχι μόνο! Όλοι έψαχναν έναν τρόπο να τη βοηθήσουν! Ο μπαμπάς της, ο κύριος Γκουτιέρες, η κυρία Λόπες, ο δον Καμίλο. Και τι δεν σκέφτηκαν! Αγκαλιές; Χορούς; Τραγούδια; Και τι δεν της έταξαν για να ηρεμήσει από το γοερό της κλάμα! Γλυκά, ταξίδια, θησαυρούς;
Ώρες αργότερα, κι αφού πια όλοι έχουν εξαντληθεί, η λύση θα δοθεί από το τελευταίο πρόσωπο που καταφτάνει στο «πάρτι», την παντογνώστρια γιαγιά, και φαίνεται πως ήταν εξαρχής τόσο απλή!

Η Περουβιανή Μικαέλα Τσιρίφ, με μια ξεκαρδιστική αφήγηση, μας βάζει στα δωμάτια όλων των οικογενειών… και κυρίως των γειτόνων τους! Ατέλειωτες νύχτες, γεμάτες αϋπνία και πολύ κλάμα από τα μικρά μωρά, γίνονται η αφορμή για το Μια νύχτα δίχως ύπνο, που μεταφράζει ευφυέστατα στα ελληνικά ο Αντώνης Παπαθεοδούλου.

Με την πολύχρωμη εικονογράφηση του Αργεντινού Χοακίν Καμπ, γεμάτη σχέδια ζωγραφισμένα με μαρκαδοράκια, που ταξιδεύουν σε όλες τις παιδικές ζωγραφιές που έχουν φτιαχτεί, τρυπώνουμε στη γειτονιά της Ελίσα. Μια γειτονιά γεμάτη κτίρια με παιδικά παραθυράκια, χαρακτήρες όλων των ειδών και κόσμους ιδωμένους με μια παιχνιδιάρικη ματιά.

Μια ξεκαρδιστική και αναιδής μικρή ιστορία που θα ταξιδέψει μικρούς και μεγάλους σε ένα γνώριμο, εξαντλητικό, μα γεμάτο χαρά και σοφία, χάος!