Οι μπότες του καπετάνιου Μάινορς προσγειώθηκαν στη λεπτή λευκή άμμο με αέρα νικητή. Στο ζαρωμένο καφετί δέρμα τους σχηματίστηκε ένα αυτάρεσκο χαμόγελο, ίδιο με του κατόχου τους. (Στην ιστορία των υποδημάτων του 17ου αιώνα, σπάνια μπότες είχαν να επιδείξουν τόσο πλούσια συναισθήματα ή οξυδέρκεια όπως ετούτες.) Το χαμόγελο αυτό δεν είχε σχέση με τα βρομερά πόδια του καπετάνιου, που έκρυβαν στα σωθικά τους. Ούτε με τον νέο τόπο και τους περίεργους κατοίκους του που εκείνος είχε μόλις ανακαλύψει. Αυτό που τις γέμισε ικανοποίηση ήταν που διαισθάνθηκαν όλη την αλήθεια για τα κατάλευκα δόντια του Γουίλιαμ Μάινορς· και είχε πολλή πλάκα.